Архив | Մուշեղ Գալշոյան RSS for this section

Մամփրե արքան

Ինձ շատ դուր եկավ <<Մամփրե արքան>>, իսկ ամենաշատը ինձ դուր եկավ Տեր Հարությունի այբուբենը՝
Ա՜յբ, բե՜ն, գի՜մ,
Ե՛լ, Հովակիմ,
Դա՜, ե՜չ, զա՜,
Լծիր եզան։
Է՜, ը՜թ, թո՜,
Վե՛ր կաց, Թաթո,
Ժե՜, ինի՜, լյո՜ւն,
Կապիր քո շուն։
Խե՜, ծա՜, կե՜ն,
Ո՞ւր է Հակեն։
Հո՜, ձա, ղա՜տ,
Միհրան, Միհրդատ։
Ճե՜ն, մե՜ն, հի՜,
Կգանք հիմի։
Նո՜ւ, շա՜, ո՜,
Պրծի, Շավո,
Չա՜, պե՜, ջե՜,
Ուշ է, Վաչե:
Ռա՜, սե՜, վե՜վ,
Ծագեց արև։
Տյո՜ւն, րե՜, ցո՜,
Մարդ աստծո։
Վյո՜ւն, փյո՜ւռ, քե՜,
Քելե սրքե,
Ե՜վ, օ՜, ֆե՜,
Օ՜, ինչ զով է։

Մամփրեն մի մարդ էր, ով սովորեց հայերեն տառերը, նա արդեն ութսուն տարեկան էր։ Տառերը նրան սովորեցնում էր թոռնուհին։ Ինձ դուր եկավ, թե ինչպես էր նա նկարագրում տառերը։ Մամփրեն դարձել էր քաջ և գյուղացիների մոտ պարծենում էր իր իմացած տառերով։ Տառերը Մամփրեի համար զինվորներ էին։ Հիշում էր, թե ինպես էր Տեր Հարությունը սովորեցնում այբուբենի տողերը: Տեր Հարությունը մի բարի մարդ էր, ով չհասցրեց սովորեցնել տառերը:

Մուշեղ Գալշոյան

  1. Տեր Հարությունյանը ավելալել էր այբուբենին տողեր:
    Ա՜յբ, բե՜ն, գի՜մ,
    Ե՛լ, Հովակիմ,
    Դա՜, ե՜չ, զա՜,
    Լծիր եզան։
    Է՜, ը՜թ, թո՜,
    Վե՛ր կաց, Թաթո,
    Ժե՜, ինի՜, լյո՜ւն,
    Կապիր քո շուն։
    Խե՜, ծա՜, կե՜ն,
    Ո՞ւր է Հակեն։
    Հո՜, ձա, ղա՜տ,
    Միհրան, Միհրդատ։
    Ճե՜ն, մե՜ն, հի՜,
    Կգանք հիմի։
    Նո՜ւ, շա՜, ո՜,
    Պրծի, Շավո,
    Չա՜, պե՜, ջե՜,
    Ուշ է, Վաչե:
    Ռա՜, սե՜, վե՜վ,
    Ծագեց արև։
    Տյո՜ւն, րե՜, ցո՜,
    Մարդ աստծո։
    Վյո՜ւն, փյո՜ւռ, քե՜,
    Քելե սրքե,
    Ե՜վ, օ՜, ֆե՜,
    Օ՜, ինչ զով է։
  2. Նա կարմիրով էր ստղծագործում, որովհետև կարմիրը արեգակի նման էր, որովհետև այդ տառերը կռվերի են մասնակցել և, որովհետև այդ տառերը Մեսրոպ Մաշտոցը սրտից էր հանել:
  3. Այդ պատառը նվիրված էր թոռնուհուն և ձկուկին:
  4. Արանքից-արանք+ից, անհանգիստ-ան+հանգիստ, ձգուկ-ձագ+ուկ, ծնկներ-ծունկ+ներ, թոռնուհի-թոռն+ուհի, ընկուզենի-ընկուզ+ենի, մոտիկից-մոտ+իկ+ից, իրենք-իր+ենք, կզրուցե-կ+զրուց+ե, Հարություն-Հարութ+յուն:
%d такие блоггеры, как: